Szczecinek, rok 1954. Gdzie to było?

To było wydarzenie bez precedensu w dotychczasowej historii miasta. Jesienią 1954 roku w Szczecinku, na do tej pory niezagospodarowanych terenach pomiędzy stadionem Darzbór ul. Bydgoską i Buczka a brzegiem jez. Trzesiecko otwarta została Powiatowa Wystawa Rolnicza. 

Imprezę zrobiono z wielkim, niezwykłym jak na możliwości miasta rozmachem. Na obszarze obejmującym kilka hektarów stanęło kilkanaście mniejszych i większych pawilonów drewnianej konstrukcji. Do najbardziej okazałych należał ten przy głównym wejściu z półkolistym dachem i olbrzymimi, drewnianymi kolumnami. Mieścił się tam hol z kasami i bufet. Potem, jeszcze przez kilkadziesiąt lat obiekt używany był przez OSiR jako sala gimnastyczna. 
W skład wystawy wchodziła także dzisiejsza hala „Ślusarnia”. Prezentowano w niej zwierzęta hodowlane: bydło, trzodę chlewną oraz drób. Teren, na którym dzisiaj znajduje się kryta pływalnia oraz boiska zapasowe, zajmowało wesołe miasteczko z karuzelami, strzelnicą sportową, beczką śmierci, gdzie na pionowej ścianie odbywał się pokaz jazdy motocyklami, urządzenia sportowe w tym m.in. namydlony wysoki pal z pętem kiełbasy i „popitką” na wierzchołku. 
Prawdziwą furorą pośród najmłodszych cieszyła się miniaturowa, elektryczna kolejka z torami (lokomotywa z dwoma – trzema wagonikami). Z przejażdżki mogły korzystać wyłącznie dzieci. O powodzeniu tej wystawy niech świadczy zdjęcie przedstawiające fragment wesołego miasteczka z karuzelą. Aby się dostać na nią trzeba było nawet czekać w kolejce.
Cztery lata potem na terenach powystawowych rozpoczęły się prace przy budowie stadionu „Lechii”. (jg)

aktualizacja:

- Wtedy miałem 6 lat - wspomina po przeczytaniu tekstu Zdzisław Szyszło. - Prawdziwą furorą pośród najmłodszych cieszyła się miniaturowa, elektryczna kolejka z torami (lokomotywa z dwoma – trzema wagonikami).
 Kolejki nie pamiętam, choć tam często chodziłem. Z Drahimskiej, gdzie mieszkałem pod numerem 12,   było bardzo blisko. A karuzela... to rzecz dla mnie szczególna...  Często na niej jeździłem, bez biletu (z kasy fiskalnej), ale to było czyste kumoterstwo...  Ta karuzela to fragment życia mojej rodziny i nie tylko mojej.
O tych okolicznościach pisałem 23 lutego 2016r. Po zakończeniu wystawy, karuzela, jako „socjalistyczne narzędzie rozrywki dla Ludu Pracującego”, pracowała chyba dłużej niż w 1954 roku, bo jak pamiętam, chyba jeszcze rok lub dwa później, na wiosnę, z Mamą nosiliśmy obiad dla Ojca, który tą karuzelę na wiosnę uruchamiał a na zimę składał i oddawał na przechowanie na „Gwardię”,  pod ściany budynku  późniejszej szkoły kolejowej).
Kto w sezonie ją obsługiwał, nie wiem, ale z kumoterstwa korzystałem jeżdżąc za darmo i po znajomości.  Dla całej prawdy, dodać trzeba, że w tych pracach, razem z Ojcem, pracował pan Pan Jan Kul (Ojciec Ryszarda - znanego nam plastyka), mieszkający na ul. Matejki.

tekst ukazał się w Temacie Szczecineckim
jedynym tygodniku ze Szczecinka