Umarł na ból głowy

Doktor powiedział mi, że szybciej będzie, jeśli zadzwonię na pogotowie. Więc zadzwoniłam. Karetka przyjechała. Ale dwóch ratowników miało do mnie wielkie pretensje, że dzwonię po pogotowie z bólem głowy... 

Umarł na ból głowy

Choroba, ból, szpital – kiedy najbliższa osoba w rodzinie cierpi, chcielibyśmy zrobić wszystko, by tylko przywrócić jej zdrowie. W tym przypadku było podobnie. Pani Rozalia (dane do wiadomości redakcji) robiła, co mogła, by uratować swojego 62-letniego męża. 

Jak twierdzi, w szpitalu było jednak inaczej. Mimo że u męża pani Rozalii podejrzewano udar niedokrwienny mózgu, zdaniem rodziny, nikt w szpitalu nie dołożył należytej staranności, by z mężem naszej rozmówczyni właściwie postępować. Ostatecznie pacjent zmarł. Co się wydarzyło?

Karetki do bólu głowy nie jeżdżą

- Już 14 lipca mąż źle się poczuł – rozpoczyna swoją opowieść pani Rozalia. – Poszliśmy do lekarza rodzinnego po skierowanie na wyniki. Mąż uskarżał się na ból głowy, w dodatku swędziała go mocno głowa. Przepisano mu antybiotyk. Po paru dniach mąż nadal źle się czuł. 

- Zadzwoniłam do lekarza rodzinnego. Przez telefon tłumaczyłam, że coś złego się dzieje, prosiłam, żeby szybko przyjechał. Tym bardziej, że mąż kilka tygodni wcześniej był w szpitalu z powodu choroby serca. Miał też cukrzycę. 

- Doktor powiedział mi, że szybciej będzie, jeśli zadzwonię na pogotowie. Więc zadzwoniłam. Karetka przyjechała. Ale dwóch ratowników miało do mnie wielkie pretensje, że dzwonię po pogotowie z bólem głowy. Jeden z panów zajął się mężem, a drugi dokumentacją medyczną. W dokumentach było napisane, że mąż chorował na serce i jakie miał przyjmować leki.

Jak wyjawiła pani Rozalia, jej mąż został zabrany do szczecineckiego szpitala na oddział ratunkowy. – Był bardzo słaby, wymiotował, z tego, co się dowiedziałam, nie dostał żadnych leków na serce, tylko kroplówki. W dodatku dokumentacja przebiegu choroby męża gdzieś zaginęła.

Szpital, dom, szpital

- Drugiego dnia zadzwoniłam do męża zapytać, jak się czuje – opowiada dalej pani Rozalia. – Odpowiedział, że nadal bardzo boli go głowa. W południe został wypisany ze szpitala. Niby w dobrym stanie. Wrócił do domu zupełnie sam, bez mojej wiedzy. W domu nadal źle się czuł. Nie jadł, wymiotował, przyjmował tabletki przeciwbólowe, które i tak zwracał. 

- Zadzwoniłam do lekarza rodzinnego. Błagałam już o pomoc. Chciałam wiedzieć, co się dzieje z moim mężem. Zostawiłam męża w domu z siostrą i ze szwagrem pojechaliśmy szybko do doktora. Opowiedziałam lekarzowi, jak potraktowali mnie ratownicy, co powiedzieli i że boję się dzwonić po karetkę. Doktor od razu dał nam swoją karetkę, przyjechaliśmy, zabraliśmy męża sami do szpitala. Trafił znów na oddział ratunkowy. Był już bardzo slaby... 

Zdaniem naszej rozmówczyni, stan jej męża z każdą chwilą się pogarszał. – Miał gorączkę, jak się dowiedziałam, w nocy spadł ze szpitalnego łóżka. Nie wiem jak to się stało. Nalegałam, żeby podawano mężowi jakieś leki, cokolwiek... Pamiętam, podeszła do mnie pani doktor. Pokazałam jej notesik z zapisanymi lekami, które wcześniej przyjmował mąż. Podała te leki. 

- Powiedziałam, że mąż się mocno drapie w głowę. Poprosiłam o pomoc. Usłyszałam, że pani doktor może zrobić tylko dezynfekcję. A jak chcę, to mogę iść do apteki. Z mężem było coraz gorzej. Zauważyłam, że był w połowie spuchnięty na twarzy. Jednak z pielęgniarek powiedziała mi, że lekarze chcą go znowu wypisać do domu. Odpowiedziałam, że w żadnym wypadku.

To mógł być udar

- Rozmawiałam też z ordynatorem – opowiada dalej pani Rozalia. – Kiedy przyszedł, najpierw nakrzyczał na mnie, że przywiozłam do szpitala męża z grzybicą. Byłam w szoku. Męża przecież bolała głowa, miał gorączkę... Odpowiedziałam, że nic o tym nie wiem i że mąż znowu nie dostał żadnych leków, mimo że leczy się na serce. 

- Ordynator zapytał mnie wtedy, jakie leki mąż bierze. Znowu pokazałam swój notesik i powiedziałam, że dokumenty z przebiegu choroby męża w szpitalu się gdzieś zgubiły. Potem usłyszałam, że doktor nie może się z moim mężem „dogadać”. Zapytał, czy miał kiedyś robiony tomograf głowy. Badanie zrobiono o 18.00. Wykazano podejrzenie udaru niedokrwiennego. Badanie miało być powtórzone. 

- Zapytałam jeszcze o tą swędzącą głowę. Mówiłam, że z tych ran to krew już leci, że poduszki są brudne, że człowiek się zwyczajnie męczy. Doktor powiedział, że to grzybica i że trzeba mężowi obciąć włosy. Razem ze szwagrem obcięliśmy włosy. Nikt jednak nie robił nic, by wykluczyć fakt, że mąż miał udar...

O 8 rano jeszcze żył... 

- Całą sobotę spędziłam z mężem Zadzwoniłam do syna, żeby mu powiedzieć, że z mężem jest coraz gorzej, że to widać. Przyszłam rano do męża, a on był już cały spuchnięty, cały się trząsł, miał gorączkę. 

- Powiedziałam o tym pielęgniarce, a ona mówi, że wie o gorączce i każe mi robić zimne okłady. Widziałam, że mąż już nic nie jadł. Nie miał już nawet siły drapać się, bo głowa nadal bardzo go swędziała. 

- Poszłam do ordynatora. Błagałam o płatną wizytę dermatologa. Powiedziano mi, że nie ma takiej potrzeby. Że dermatolog będzie w poniedziałek. Razem z pielęgniarką dezynfekowałyśmy głowę i zawijałyśmy w bandaże. Około godz. 21 kazano nam opuścić salę. Wyszliśmy. Męża gdzieś zabrano.

- Już męża nie widziałam. Od pielęgniarza dowiedziałam się, że o 8 rano w niedzielę mąż jeszcze żył. Potem już go nie było. Nikt nam nic nie wytłumaczył, nie dostaliśmy żadnych dokumentów. Nie wiemy, dlaczego mąż umarł, czy to był udar, czy coś innego...

- Nikt do nas nie przyszedł, żeby porozmawiać, co się stało. Kiedy lekarz rodzinny o wszystkim się dowiedział, też był w szoku. Usłyszeliśmy, że nas rozumie, bo doskonale wie, w jakim stanie mąż trafił do szpitala i że nic nie zapowiadało tego, że po kilku dniach nie będzie już żył...

O odniesienie się do sprawy poprosiliśmy spółkę Szpital w Szczecinku. Do momentu publikacji artykułu (25.08, wydanie papierowe Tematu) odpowiedzi nie otrzymaliśmy. Wczoraj (2.09) otrzymaliśmy informację, że naszych pytań... nikt w szpitalu nie otrzymał. Do tematu z pewnością jeszcze wrócimy.                

foto: Flickr/Matthew Perkins