Telewizyjne reminiscencje

Brawo Pani Danusiu! Temat poruszony przez Panią wywołuje emocje. Niestety w życiu codziennym przeważa pycha nad pokorą i to tym bardziej przykre, że przykład idzie z "góry", a szczególnie to widać w okresie kampanii wyborczych.Poziom dyskusji tych sfrustrowanych polityków a szczególnie z partii rządzącej jest żenujący.W porządnej firmie na zebraniach więcej kultury i ogłady wykazują przeciętni pracownicy.Przykład idący z "góry" dla naszych dzieci jest fatalny.

Coraz mniej w nas jest pokory a coraz więcej pychy. Widać to nie tylko w polityce ale także w życiu codzienny..

Szczecinecczanka sie pisz jak cos :/

(...) A już najpiękniej mówił o cierpieniu. Że jedyną drogą do Boga jest cierpienie. Cierpienie i pokora. Że cała wielkość człowieka jest w jego pokorze przed Bogiem. I całe szczęście.... Zofia Nałkowska Pokora i wstyd po uczynionym grzechu daleko są milsze Bogu niż pycha po spełnieniu dobrego uczynku Św. Augustyn (Aurelius Augustianus 354-430) Pokora jest pewnym stosunkiem duszy do czasu. To zgoda na czekanie. Weil Simone

"Na początku wszechświata ludzie mówili jednym językiem, przez wszystkich zrozumiałym. Choć dziś został już całkiem zapomniany, ja jednak nie ustaję w jego poszukiwaniu" - to oczywiście P.Coelho. Jeśli jesteśmy choćby w połowie drogi, by znaleźć ów język, to to jest właśnie pokora życia.

Dziękje za komentarz,ale pokore ja troszkę inaczej postrzegam:człowiek pokorny to ten,który nie boi sie ludzi,stara się ich zrozumieć i umie im bezinteresownie pomagac.Czuje sie wewnetrznie wolny,nie musi nikogo przekonywać,że wszystko co robi jest najlepsze i że tylko on ma rację.Człowiek pokorny ma radość życia i umie przebaczać,jest wewnetrznie silny.Ufa Bogu i ludziom.Nie czuje sie zagrożony.Ktoś kiedyś powiedział"pokora jest matką olbrzymów".Pozdrawiam i bardzo sie cieszę z komentarza.

Dziękuję, za ten tu artykuł! Bardzo dobry tekst. Napisała Pani, cytuję: ”mocowanie się pokory i pychy”... Pozostaje sobie zadać tu pytanie czym jest pokora, a czym brak tejże rzeczonej pokory. Według definicji słownikowej pokora to: świadomość własnej niedoskonałości, abo też:uniżona postawa wobec drugiej osoby. Wiadomo, że brak pokory to pycha i zarozumialstwo. Ale rewolucjoniści których podziwiamy i którym stawiamy pomniki byli właśnie niepokorni wobec tyranów, despotów i najeźdźców. Także brak pokory nie zawsze jest jednoznacznie zły. Interesuje mnie pokora w kontestacje biblijnym. Nasz Pan i Zbawiciel powodził kiedyś o sobie takie słowa: ”Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem, a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych”. Ewangelia Mateusza. 11:29 (Biblia Tysiąclecia) W innym miejscu Słowo Boże głosi: „Daje zaś tym większą łaskę: Dlatego mówi: Bóg sprzeciwia się pysznym, pokornym zaś daje łaskę”. List Jakuba 4:6 (BT) Pozdrawiam Autorkę i Czytelników Tematu!

Pokora to piękna cecha, dobrze jeśli ją posiadamy. Hmmm.... coraz częściej ludzie rozpychają się łokciami. Szanujmy się, miłujmy się, mamy tylko jedno życie. Z życiem nie powinno się walczyć jak z wrogiem...Życie powinno się kochać i jak najlepiej przeżyć... Artykuł wzbudza do refleksji, dobrze, że temat ten został poruszony. Cieplutko pozdrawiam autorkę artykułu.

Czytam te rozważania na temat przewagi pychy nad pokorą w naszych dyskusjach publicznych i zastanawiam się, czy nie znaleźliśmy się przypadkiem w /sorry/ "mylnym błędzie". Wydaje mi się bowiem, że szukanie najlepszych rozwiązań naszych problemów wymaga,a wręcz się prosi o wymianę myśli i poglądów.Uczestnicy tej wymiany winni przy tym pilnować, aby wszyscy mieli jednakowe prawa w dyskusji, oraz by nie dochodziło do wymiany inwektyw zamiast poglądów.Kiedy w takiej dyskusji pojawia się prawdziwy, lub domniemany autorytet ten porządek może ulec zakłóceniu i wówczas kończy się racjonalizm, a zaczyna brzydka rywalizacja, która na ogół do niczego nie prowadzi...

Wiem,że są Ludzie którzy nie żałują swojego czasu dla innych, nie odwracają się z obrzydzeniem od chorych,bezdomnych,niepełnosprawnych.Ale znam też takich,którzy kłaniają się w pas jak coś potrzebują,a jak to dostaną lub zacznie się im lepiej powodzić, to w ich zachowaniu nastepuje zmiana o 180 stopni, Ja wierzę w ludzi i mam ogromną ilość przyjaciół na których mogę zawsze liczyć.

Trafnie Danusiu to ujęłaś! Za dużo krytyki, przepychanek i pychy jest na tym świecie. Osobiście mam dość robienia kampanii wyborczej na tragedii i nieszczęściu innych. Stała się tragedia- to fakt, ale nikt nie przywróci tym ludziom życia. Pozwólmy im spoczywać w pokoju. A kampania wyborcza niech będzie przebiegała pod znakiem pokoju i pojednania. Nie darmo mówią:” Pokorne ciele dwie matki ssie”, może warto o tym pamiętać. A telewizji nie oglądam od dawna, nie mogę słuchać tych kłótni. Dziękuję Ci Danusiu. że poruszyłaś ten temat. Myślę, że wyraziłaś w ten sposób opinię wielu ludzi, którzy nie zawsze mają tyle odwagi by powiedzieć to głośno!

Telewizja nie pokazuje ludzi pokornych bo to sie, nie sprzedaję, ale to nie znaczy że nie ma takich ludzi

na blogu Pana Burmistrza - ostatni wpis z 23.05.2011 oburza się na krytykę lokalnych mediów,nazywając je szambem,obraża wszystkich wokół,wytykając im brak wykształcenia,marny biznes,pseudo dziennikarstwo itd...,czyż nie zachowuje się tak samo jak Ci których krytykuje?

Skłonność do krytykanctwa zamiast twórczej krytyki, łatwość negacji wszystkiego co inne, niezrozumiałe, co burzy NASZ porządek świata, brak pokory wreszcie - to wady z którymi w mniejszym lub większym stopniu zmagamy się wszyscy. Ważne, żebyśmy , tak jak Pani, umieli to dostrzec i chcieli zmieniać. No proszę! Parę słów zaledwie, a już chyba zaprezentowałam jedną z wad opisywanych przez Panią!;)

To życie uczy pokory.... prawda?