Stare miasto: Dworzec kolejowy

Jest to jedno z najstarszych zdjęć szczecineckiego dworca kolejowego. Dworzec został uwieczniony od strony dz. ul. 28 Lutego, a wtedy Bahnhof Strasse (krótko po wojnie nazwała się ul. Kolejowa). Fotografia z wykaligrafowanym napisem Bahnhof, pochodzi najprawdopodobniej z ok. 1890 roku. Na przebudowę dworca, który w takim kształcie takim zachował się do dzisiaj, trzeba było poczekać jeszcze co najmniej 20 lat. Niestety, na starym zdjęciu do tego fatalnej jakości, wiele szczegółów jest nieczytelnych. Wiemy na pewno (na podstawie drugiego archiwalnego zdjęcia przedstawiającego budynek dworcowy od strony peronów), że parter miał konstrukcję ryglową (tzw. „pruski mur”), zaś ściany piętra licowane były deskami. Ówczesny plac przydworcowy był znacznie mniejszy niż obecnie. W tym czasie do dworca wiodła droga gruntowana. Dowodem na to są widoczne na pierwszym planie, głębokie koleiny. Główne wejście zaakcentowane zostało parterową przybudówką (wiatrołapem) z łukowym oknem nad drzwiami i dużym zegarem. W parterowym skrzydle po prawej stronie mieściła się ekspedycja bagażowo - towarowa. Wiemy na pewno, że oprócz tego w dworcowym budynku znajdował się pokój dyżurnego ruchu, kasy biletowe, hol, poczekalnia i być może niewielki bufet, a na piętrze pomieszczenia biurowe i mieszkanie służbowe. W tym czasie dworzec miał cztery perony. Pierwszy peron zakończony ślepymi torami, znajdował się od szczytu po lewej stronie. Dzisiaj w tym miejscu ulokowany jest budynek pocztowy. Z tego peronu pociągi wyruszały w kierunku Białogardu. Drugi peron, znajdował się już za budynkiem dworcowym, obsługiwał linię w kierunku Słupska, trzeci w kierunku Chojnic, a czwarty do Piły. Pomiędzy peronami w tym czasie nie było jeszcze przejść podziemnych. Dalej znajdowała się bocznica z lokomotywownią, obrotnica oraz skład węgla z ładowarką. Pierwsze połączenie kolejowe miasto uzyskało dokładnie 15 maja 1878 roku. Była to linia łącząca Czarne z Czaplinkiem. 15 listopada tegoż roku oddano do eksploatacji dwie kolejne - do Białogardu oraz do Ustki przez Słupsk i Miastko. Dopiero 15 maja 1879 roku wybudowano tor w kierunku Piły. Pod koniec XIX w. przy ulicy istniała już większość niestającej do dzisiaj zabudowy. W tym czasie wszystkie posesje od ulicy oddzielone były wysokimi płotami. Jak widać, pojawianie się fotografa, wzbudziło olbrzymie zainteresowanie zwłaszcza pośród dzieci. W tle, przy głównym wejściu można dojrzeć, czekający na podróżnych dyliżans – to protoplasta dzisiejszej miejskiej komunikacji autobusowej. Początkowo kursował pomiędzy na trasie pomiędzy dworcem a Rynkiem (dz. pl. Wolności). (jg)