Maciej Gaca: Kartka, awizo i porządek

Gdzie nie spojrzeć zmiany, zmiany, zmiany. Trzeba czujnym być, co by za nimi nadążyć i w tyle za nowoczesnościom nie zostać, bo wtedy na wstyd narazić się możemy i obciachu narobić se można publicznego. Przekonał się o tym pewien mieszkaniec naszego miasta, co wojażował do miasta większego. Bo w zwyczaju ma, że z podróży widokówki śle. No to w kiosku o taką poprosił, a i o znaczek pocztowy. Widokówkę i owszem dostał, ale znaczków kiosk nie prowadził.
No to nasz krajan udał się na pocztę (a duża była), co by znaczek nabyć i ucieszył się wielce, bo przy okienkach ino pojedyncze osoby stały. No to on stanął se za jedną kobitką i stoi. A ona słodkim głosem go zapytała, czy ma numerek i czy okienek nie pomylił. No i wyszedł na kmiota, bo się okazało, że to jest poczta nowoczesna i aby stać się petentem, to trza z automatu pobrać numerek i czekać aż przez głośnik wywołają i numer okienka wskażą na wyświetlaczu. Numerek pobrał, siadł se i  pomyślał tak: taka nowoczesność to dobra jest. Nie to co kiedyś. Człowiek tkwił w kolejce, ta się wolno przesuwała i co chwilę awantury wybuchały i trzeba było udowadniać, czy się za tą panią stało czy też nie. A panie za szybką waliły stemplami, że aż w głowie huczało i wypisywały kwitki i znowu waliły, a człek w kolejce korzenie zapuszczał. A tu proszę – komputery, automaty, wyświetlacze, wygodne siedziska, to i pewnikiem szybko pójdzie - pomyślał sobie nasz krajan. Okazało się niestety, że mimo tych wszystkich nowoczesnych fizdrygałów i kilku czynnych okienek, mimo niewielkiej ilości petentów, dopiero po upływie dwudziestu ośmiu minut mógł dokonać transakcji, czyli kupić znaczek, pocztowy zresztą. Ale nie myślta sobie, że przez to czekanie osłabła wiara w nowoczesność u naszego krajana. Nic z tych rzeczy. Kartkę przecie wysłał, a w gazetach wyczytał i wie, że na poczcie są zmiany,  a będą jeszcze większe.
On wie, że te zmiany będą po to, co by petentom było lepiej. I z tą wiarą, a i z mocnym przekonaniem, z wojaży powrócił. A tu niespodzianka. W skrzynce na listy awizo z poczty adresowane do jego syna. A musicie wiedzieć, że syn jego od lat z nim nie mieszka, bo tyra w mieście całkiem innym, gdzie też pomieszkuje. A że zameldowany jest w swym rodowym gnieździe to i nie dziwota, że korespondencja na adres rodzicieli przychodzi. On już na pocztę ruszyć chciał, gdy dzwonek usłyszał. Otwiera, a tu listonosz z listem poleconym dla syna. On jako ojciec kwituje odbiór i list otrzymuje, a że awizo inszej przesyłki dotyczyło, to on na pocztę ruszył. A że automatu do numerków nie było, to swoje w kolejce krótkiej odczekał i dowód osobisty wraz z awizem pani w okienku okazał i uprzejmie o wydanie przesyłki dla syna poprosił. Pani w okienku uprzejmie (i to bardzo) powiedziała, że przesyłki wydać mu nie może, bo przepisy mówią, że odebrać na poczcie może tylko adresat - czyli syn. No to on tłumaczy, że przed godziną odebrał list polecony adresowany do syna z rąk listonosza, w domu swoim zresztom.
Pani w okienku znowu uprzejmie tłumaczy, że i owszem w domu list polecony dla syna z rąk listonosza mógł odebrać, ale na poczcie nie może, bo tak stanowią przepisy. No i okazało się, że zmiany zmianami, a przepis to przepis i on jako obywatel do wiadomości swojej to przyjął. Nie od dzisiaj przecie wiadomo, że wieś cała spłonąć może, ale porządek w straży być musi.