Maciej Gaca: Fajnie marudą być

Ranki chłodne, co by nie powiedzieć, że zimniste. Słonko jeszcze w dzień przygrzewa, jeśli z chmurami se poradzi jednak o zmierzchu, który nastaje coraz wcześniej, jeszcze zimniej się robi. A jak do tego wszystkiego dodać liście z drzew opadające, to jak byśmy nie kombinowali, jedno trza rzec i do wiadomości przyjąć – mamy jesień. Nie astronomiczną, nie kalendarzową, ale naszą własną, polską, całkowicie realną. Niektórych z nas dziwić może, że ta pora roku choć zapowiada niechybne nadejście szarzyzny i zimy, jest źródłem natchnienia artystów różnistych, że na ten przykład zapodam poetów, czy malarzy. Nie dziwota, wszak to czas gdy kolorowym bardzo krajobraz nasz się staje, że o kłębiastych kształtach chmur to ja nawet nie wspomnę  i o zapachach też. I jak człek na spacer jakowyś się wybierze, to podziwiać i przeżywać ma co. Wiem, bo sam tego codziennie doświadczam, drepcząc w parku czy po uliczkach miasta. No tyle, że ludzi sztuki jakoś nie spotykam, nie licząc pewnego młodego gitarzysty, którego protest-songi wyraźnie wskazują na rozpaczliwą tęsknotę za mijającym latem (sądząc po głosie). Trafiam za to na osoby będące w nastroju, bardzo nostalgicznym, wręcz smętnym, a i w rozmowie smętne też są i to bardzo. No i narzekające też.

I tak pani A. o swym rozczarowaniu spacerem w parku mi opowiedziała, względem liści zresztą. Sprawa jasna – że te z drzew lecą, a przynajmniej powinny i na alejkach zalegać także. Pani A. tak sobie wykombinowała, by idąc alejką poszurać se nogami po liściach zeschłych i tego szumu posłuchać, a tu niestety liści brak. Nie brakowało za to osobników z grabiami i dmuchawami, co pracowicie liście uprzątając, radość jesiennego spaceru jej odebrali. No to tak po prawdzie to nie dziwota, że Pani A. posmutniała. 

Inny napotkany człek – pan Z., nie powiem z otwarcia Empiku zadowolony był i to bardzo, ale smęcił niestety również. Że gazet na wieszaku nie ma, a i miejsc by se usiąść i poczytać nie ma. A do darmowej kawy, którą to zapodawano w dniu otwarcia, dopchać nijak się nie mógł, jako że kolejka była bardzo długaśna. Państwo W. ukontentowani są, że zwiedzili zamek. Podziwiali ceglaną elewacje, pokaz świetlny, wnętrza budowli też (podobały im się bardzo), a idąc schodami po prostu cmokali z zachwytu. Jednakoż, gdy już wyszli, marudzić zaczęli: mostu zwodzonego ni ma, murów obronnych też, a przecie kiedyś były. Ech, pomyślałem... w tym temacie posmęcić se można, a wręcz wypada. 

Tymczasem usportowiony pan S. zadowolenie wykazał z tego, że wybudowany zostanie w mieście naszym stadion lekkoatletyczny i to taki z prawdziwego zdarzenia. Będzie bieżnia tartanowa i rzutnia i rów z wodą będzie też. Pan S. pyta smętnym głosem, dlaczego dopiero za dwa lata? 

Kurza twarz, pechowy jakiś jestem czy coś, że na takich marudnych narzekaczy się natykam? Mimo że, jakby dłużej się nad tą sprawom smętków pochylić, dochodzi się do wniosku smętnego i to bardzo. Jesienna aura niestety takim zachowaniom sprzyja. Bo i pochmurno jest i deszczowo, że o chłodzie już nie wspomnę i jak by nie patrzeć - smętnie zdecydowanie jest. 

Z drugiej strony, że wyzwań nowych się nie boję, to w nastrój się wczułem i spróbowałem ponudzić i posmęcić. A co, a jak! No i wyniki osiągnąłem całkiem, całkiem. Wszak ludzie kochani, fajnie jest bo mamy kino w 3D (choć... do takiego kina to przecie specjalnie wybrać się trzeba). Byczo jest, że w parku przyrządy do ćwiczeń różnistych co naszą kondycję fizyczną wzmacniają stoją (ale takie ćwiczenia przecie męczące są – powiecie pewnie). I mógłbym w tym temacie jeszcze długo i kwieciście, jednak wrzuciłem se na luz. Co tam jesień, przecie wnet przyjdzie zima, a wiadomo, że mróz i śnieżne zaspy marudzeniu jeszcze bardziej sprzyjające są. Bo w marudzeniu coś jednak musi być – pomarudzić, posmęcić i ponarzekać lubimy sobie o każdej porze roku i na każdy temat, a tych przecie nigdy nie zabraknie, wystarczy się ciut jeno przyłożyć. Fajnie marudą być, rozrywka ta całoroczna murowana.