Nekrolog Antonina Malinowska

Żegnaj, moja Droga Wychowawczyni. Przepraszam, że zjawiłem się dopiero po tylu latach, by odprowadzić Cię do grobu, bez szansy na rozmowę. Przewrotne to nasze życie, rozsiewa nas po świecie, wywiewa, oddala, ale są takie osoby, które na zawsze pozostaną w naszej pamięci, nawet jeśli już nie rozmawiamy. Fotografie pomagają, ta z komunii, ta klasowa. Po latach bardziej rozumiem, jakim byłaś dla mnie i całego mnóstwa innych osób darem. Wyrównywałaś szanse, zanim to było modne. Dokonywałaś tego poprzez niezwykle wysoki poziom nauczania wczesnoszkolnego, i to w czasach, gdy w miastach już uczono angielskiego, a na wsiach jeszcze czuć było zapach spalin wojska radzieckiego opuszczającego Polskę oraz słychać język rosyjski w szkołach. Ty robiłaś wszystko, abyśmy byli jak najlepiej wyedukowani, i to nie byle jak, ale w poczuciu patriotyzmu, przywiązaniu do polskiej tradycji. Wysoko zawiesiłaś nam poprzeczkę w tym naszym Jeleniu skazanym na pożarcie w wirze transformacji ustrojowych. Byłaś dla nas niczym matka, wymagająca i wyrozumiała zarazem. Prawdziwa nauczycielka z powołania. Sprawiłaś, że uwierzyłem w siebie. Dałaś mi wiatr w skrzydła na kolejne lata, nawet jeśli miałem momenty zwątpienia, to powrót pamięcią do tych lat solidnych, prawdziwych, szczerych, pozwalał mi się chwycić niewidzialnej poręczy i nadal wspinać po schodach życia. Przepraszam, że tak późno, ale dziękuję Ci za wszystko. Do zobaczenia.