8 marca świętujmy indywidualnie - pospołu już było

2010-02-21 22:08:00

Pan Urbanek zaczyna coraz bardziej fantazjować. Jego wyobraźnia tworzy jakiś nierzeczywisty obraz czasów socjalizmu. Im dalej od tamtych czasów, przedstawia nam sielankowy obraz prostackich, prymitywnych i w tym wypadku obraźliwych dla kobiet czasów.

Niestety ustanowiony urzędowo przez PRL 8 marca polegał na przymusowym spędzie kobiet na jakiejś większej sali, wręczeniu im maszynowo symbolicznych już goździków (tradycyjnie łodygą w górę, bardzo często z już połamanymi główkami) i wręczeniu symbolicznych pończoch w szarych, obskurnych kartonach. Często kobiety musiały w szeregu podchodzić do dyrektora lub jego przedstawiciela, żeby zostać zaszczyconą prezentem. Czasami też właśnie taki młody aktywista szedł z kartonem „prezentów” wzdłuż szeregu kobiet, „obdarowując” je hurtowo. Po godzinie wszystkie „jubilatki” były już przy swoich stanowiskach pracy, a Panowie tradycyjnie zaczynali świętować Dzień Kobiet. Tak świętowali, że zazwyczaj o godzinie piętnastej większość Panów była nawalona jak messerschmity i lotem koszącym wracała do domów. Czasami zdarzało się, że nie dawali rady, co było widać na skwerkach i klatkach schodowych, gdzie Panowie najbardziej „szanujący” kobiety, zasłużenie odpoczywali przed powrotem do domu. Ci, którzy nie zdążyli się naświętować w pracy, ruszali do „szacownych”, bogato opisanych przez Pana Urbanka lokali gastronomicznych PSS „SPOŁEM”. W tych to lokalach, w oparach dymu i odoru alkoholu , przy obowiązkowej zakąsce - galaretce - drugi lub trzeci raz „odświeżanej” (polegało to na tym, że niezjedzone galaretki wrzucało się z powrotem do gara, gotowało się i jeszcze raz rozlewało do salaterek w myśl: „Pijany wszystko zeżre”) albo przy jakimś innym „rarytasie” z obowiązkowym włosem kucharki (specjalność zakładu) Panowie świętowali dalej. To była opcja de Lux zazwyczaj w „Pomorskiej”, „Gryfie”, „Jubilatce” lub „Kolorowej”- to było dla „elity”. W opcji robotniczej świętowanie odbywało się po kostki w moczu wylewającym się z ubikacji, smrodzie chrzczonego wodą piwa, przy suszonych rybach na ruskiej gazecie, bo tam często zjawiał się jakiś sołdat zaprzyjaźnionej Armii Radzieckiej (to ta, która „pożyczyła sobie pobliskie miasteczko”). Tak bywało w tak zwanych ”Świerkach”, „Na Schodkach”, w „Sputniku” czy w „Akwarium”. Po urzędowym „święcie kobiet”, Ich rola sprowadzała się do biegania i zbierania swoich Panów lub cierpliwym czekaniu w domu na swój skarb, żeby go cicho (tak, żeby dzieci nie słyszały i nie widziały) ułożyć do snu. Tak przecież zasłużonego.
Cieszę się, że Święto Kobiet nie jest już „wskaźnikiem niezwyciężonej potęgi ruchu wyzwoleńczego klasy robotniczej” jak pisał – brrrrr…- towarzysz Bolesław Bierut. Kochane Panie, przepraszam Was za te koszmarne wspomnienia i życzę wszystkiego najlepszego – wiązanek trzymanych kwiatem do góry i życzeń składanych przez swoich mężczyzn w domu przy świecach i lampce wina.

Bronisław Krzyżyński


foto: stock.xchng

+ Dodaj komentarz

+ Dodaj komentarz